Kendine Güvenmenin ve Bir İnsanın Hayatına Fayda Tohumu Ekmenin Hikâyesi

Bu köyde hayat, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte başlardı. Kuşların cıvıltısı, yeni günü haber veren bir zil gibiydi. Köy çocuğu olmak, Ahmet için bambaşka bir dünyanın parçası olmaktı. Henüz küçük yaşlarda olmasına rağmen dağ, taş, toprak ve hayvanlar onun hayatının ayrılmaz bir parçasıydı. Babası hayvancılıkla, annesi ise tarımla ilgilenirdi. Ahmet de kimi zaman babasına, kimi zaman annesine yardım ederdi. Bazen toprağa tohum savurur bazen de koyun güderdi.  Köyde gün boyunca sık sık onun adı duyulurdu.

Yıllara Yansıyacak Bir Yaz

Yaz aylarında şehirden kuzenleri gelirdi. Onların arasında Mert’in ayrı bir yeri vardı. Mert, Ahmet’in bildiği birçok şeyi bilmiyordu. Toprağı, ağaçları veya hayvanları yeterince  tanımıyordu.

Bir gün Ahmet merakla sordu:

— Şehir hayatı nasıl? Gününüz nasıl geçiyor?

Mert gülümseyerek:

— Bizim yaşadığımız yerde ağaç bile çok az. Her yer binalarla dolu. Hayvan olarak da çoğunlukla gökyüzünde uçan kuşları görüyoruz.

Ahmet şaşkınlıkla baktı.

— Peki gün boyunca ne yapıyorsunuz?

— Çoğunlukla evdeyiz.

— Evde mi? Canınız sıkılmıyor mu?

— Sıkılıyor elbette. Ama televizyon, tablet ve telefonla vakit geçiriyoruz.

Ahmet’in ne televizyonu vardı ne de tableti. Şehir hayatını hep farklı hayal etmişti o zamana kadar.  Ancak Mert’in anlattıklarını dinledikçe hayalindeki şehir biraz daha uzaklaşıyordu.

Bir süre düşündü ve kuzenine dönüp:

— Hadi gel, sana benim dünyamı göstereyim, dedi.

İlk olarak hayvanları ahırdan çıkarıp otlamaları için tarlaya götürdüler. Ahmet elindeki sopayla sürüyü yönlendirirken Mert biraz geride kaldı. Daha önce hiç böyle bir şey yapmamıştı. Hayvanların yanına yaklaşırken bile çekiniyordu.

Ahmet bunu fark etti.

— Korkma, ben yanındayım, dedi.

Kendine Güvenmeyi Öğrenmek

Bu kısa ve net cümle Mert’e cesaret verdi.

Daha sonra meyve toplamak için bahçeye gittiler. Ahmet kısa sürede ağacın tepesine çıktı. Mert ise aşağıda durup ona bakıyordu.

— Hadi, sen de çık.

— Yapamam. Hayatımda hiç ağaca çıkmadım ki.

Ahmet hemen aşağı indi.

— Herkes bir gün, ilk kez çıkar.

Mert önce tereddüt etti. Sonra Ahmet’in gösterdiği yerlerden tutunarak yavaş yavaş yükselmeye başladı. Ayakları titriyordu ama vazgeçmedi. Birkaç dakika sonra dalların arasındaydı.

Yüzünde hem korkunun hem de başarmanın verdiği mutluluk vardı.

Meyveler toplandıktan sonra sıra hayvanlara su taşımaya geldi. Mert hayatında ilk kez bu kadar çalışıyordu. Güneş altında yürümek, kovaları taşımak ve sürekli hareket etmek onu yoruyordu. Üstelik Ahmet bütün bunları sanki çok kolaymış gibi yapıyordu.

Mert şaşkınlıkla onu izledi.

Aynı yaşlarda olmalarına rağmen Ahmet, çok daha güçlü görünüyordu.
Günün sonunda Mert yorgundu, fakat içinde daha önce hissetmediği bir duygu vardı. Bu duygu mutluluğun kendisi olabilir miydi?

Başardıkça kendine güveniyor, kendine güvendikçe daha fazlasını yapmak istiyordu.
Ertesi gün “Şimdi ne yapacağız?” diye soran artık Mert’ti.

Köye geldiği ilk gün çekingen davranan çocuk gitmiş, yerine öğrenmeye istekli ve cesur biri gelmişti.

Günler haftaları kovalarken  yaz boyunca Ahmet ne yapıyor ise onun peşinden gidiyordu. Mert hayvanlara doyasıya yaklaştı, ağaçlara çıktı, tarlada çalıştı. Derken  yoruldu, terledi ve öğrendi.

En önemlisi “Kendine güvenmeyi” öğrendi.

Mutluluğu Tanımakla Gelen Karar

Aradan yıllar geçti. Artık Mert büyümüş ve mühendis olmuştu. Şehirde büyük binalar yapıyordu. Mesleğini sevse de taş binalar yapıyor olmak onu çoğu kez bunaltıyordu. Böyle zamanlarda çocukluğundaki o yazı hatırlıyor ve rahatlıyor, tebessüm ediyordu. Galiba o yıllarda adını koyamadığı duygunun adı “mutluluk” tu.  Bu duygunun da etkisi ile işini öyle bir yerde yapmayı hayal ediyordu. Doğanın dokusuna dokunmadan köy evleri inşa etmek veya hayvan barınakları, çiftlikler yapmak… Bu fikre  yıllar içinde giderek yaklaşan Mert, mesleğinde çıkmaza girdiği bir dönemde bunu bir karara dönüştürdü.

Yıllar Sonra Yeniden Köyde Olmak

Mert, verdiği kararın ardından işinden ayrıldı ve hayatında yeni bir döneme adım attı. Bu sefer taş binaların olduğu bir şehir hayatında değil doğanın olduğu bir köy hayatındaydı. Bulunduğu köyde öyle projeler gerçekleştirdi ki insanlar  çok şaşırdı. Hem köylerini güzelleştiren hem de doğal yapıyı korumaya çalışan birinin aralarında olmasından herkes çok mutluydu.

Mert’in projeleri zaman içinde civar köylerden de duyuldu. Köy halkının ihtiyaçlarına cevap veren, faydalı yapılar inşa etti. Köye yerleştikten birkaç yıl sonra şehir hayatını düşündü. Ne kadar doğru bir karar verdiğini anladı. Mesleki başarılarının ötesinde, artık kendisi de mutluydu.

Artık onun da kendi tarlası, kendi hayvanları vardı. Şehirden uzak, doğayla iç içe bir yaşam kurmuştu. Sabahları kuş sesleriyle uyanıyor, toprağa emek veriyor ve ürettikçe mutlu oluyordu.

Bir gün bu güzellikler içinde dinlenirken derin bir nefes aldı ve şu cümleyi söyledi:

“Meğer aradığım şey hep buymuş.”

O anda çocukluğunu hatırladı.

Ağaca ilk çıkışını…

Hayvanlara ilk dokunuşunu…

Vazgeçmek üzereyken duyduğu o sesi…“Korkma, ben yanındayım.”

İnsan Yüreğine Ekilen Tohumlar

Mert’in hayatını değiştiren şey sadece köy hayatını görmek değildi. Birinin ona inanmasıydı.
Bazı tohumlar toprağa atılır ve ağaç olur. Bazıları ise bir insanın yüreğine düşer. Cesarete,, özgüvene ve hayallere dönüşür. Ahmet’in yıllar önce Mert’in içine attığı tohum da buydu.

O  tohum,  yıllar sonra bambaşka bir hayatın başlangıcı oldu.

Ne kadar faydalı şeyler öğrenmişti onun sayesinde. Uzun yıllar sonrasına uzanan fayda tohumları misali.